ਗਉੜੀ ਵਾਰ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਕੇ

 ੴ  ਸਤਿਗੁਰ  ਪ੍ਰਸਾਦਿ  ॥ 

 ਰਾਗੁ  ਗਉੜੀ  ਵਾਰ  ਕਬੀਰ  ਜੀਉ  ਕੇ  ੭  ॥ 

 ਬਾਰ  ਬਾਰ  ਹਰਿ  ਕੇ  ਗੁਨ  ਗਾਵਉ  ॥ 

 ਗੁਰ  ਗਮਿ  ਭੇਦੁ  ਸੁ  ਹਰਿ  ਕਾ  ਪਾਵਉ  ॥੧॥  ਰਹਾਉ  ॥ 

 ਆਦਿਤ  ਕਰੈ  ਭਗਤਿ  ਆਰੰਭ  ॥ 

 ਕਾਇਆ  ਮੰਦਰ  ਮਨਸਾ  ਥੰਭ  ॥ 

 ਅਹਿਨਿਸਿ  ਅਖੰਡ  ਸੁਰਹੀ  ਜਾਇ  ॥ 

 ਤਉ  ਅਨਹਦ  ਬੇਣੁ  ਸਹਜ  ਮਹਿ  ਬਾਇ  ॥੧॥ 

 ਸੋਮਵਾਰਿ  ਸਸਿ  ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ  ਝਰੈ  ॥ 

 ਚਾਖਤ  ਬੇਗਿ  ਸਗਲ  ਬਿਖ  ਹਰੈ  ॥ 

 ਬਾਣੀ  ਰੋਕਿਆ  ਰਹੈ  ਦੁਆਰ  ॥ 

 ਤਉ  ਮਨੁ  ਮਤਵਾਰੋ  ਪੀਵਨਹਾਰ  ॥੨॥ 

 ਮੰਗਲਵਾਰੇ  ਲੇ  ਮਾਹੀਤਿ  ॥ 

 ਪੰਚ  ਚੋਰ  ਕੀ  ਜਾਣੈ  ਰੀਤਿ  ॥ 

 ਘਰ  ਛੋਡੇਂ  ਬਾਹਰਿ  ਜਿਨਿ  ਜਾਇ  ॥ 

 ਨਾਤਰੁ  ਖਰਾ  ਰਿਸੈ  ਹੈ  ਰਾਇ  ॥੩॥ 

 ਬੁਧਵਾਰਿ  ਬੁਧਿ  ਕਰੈ  ਪ੍ਰਗਾਸ  ॥ 

 ਹਿਰਦੈ  ਕਮਲ  ਮਹਿ  ਹਰਿ  ਕਾ  ਬਾਸ  ॥ 

 ਗੁਰ  ਮਿਲਿ  ਦੋਊ  ਏਕ  ਸਮ  ਧਰੈ  ॥ 

 ਉਰਧ  ਪੰਕ  ਲੈ  ਸੂਧਾ  ਕਰੈ  ॥੪॥ 

 ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ  ਬਿਖਿਆ  ਦੇਇ  ਬਹਾਇ  ॥ 

 ਤੀਨਿ  ਦੇਵ  ਏਕ  ਸੰਗਿ  ਲਾਇ  ॥ 

 ਤੀਨਿ  ਨਦੀ  ਤਹ  ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ  ਮਾਹਿ  ॥ 

 ਅਹਿਨਿਸਿ  ਕਸਮਲ  ਧੋਵਹਿ  ਨਾਹਿ  ॥੫॥ 

 ਸੁਕ੍ਰਿਤੁ  ਸਹਾਰੈ  ਸੁ  ਇਹ  ਬ੍ਰਤਿ  ਚੜੈ  ॥ 

 ਅਨਦਿਨ  ਆਪਿ  ਆਪ  ਸਿਉ  ਲੜੈ  ॥ 

 ਸੁਰਖੀ  ਪਾਂਚਉ  ਰਾਖੈ  ਸਬੈ  ॥ 

 ਤਉ  ਦੂਜੀ  ਦ੍ਰਿਸਟਿ  ਨ  ਪੈਸੈ  ਕਬੈ  ॥੬॥ 

 ਥਾਵਰ  ਥਿਰੁ  ਕਰਿ  ਰਾਖੈ  ਸੋਇ  ॥  ਜੋਤਿ  ਦੀ  ਵਟੀ  ਘਟ  ਮਹਿ  ਜੋਇ  ॥ 

 ਬਾਹਰਿ  ਭੀਤਰਿ  ਭਇਆ  ਪ੍ਰਗਾਸੁ  ॥ 

 ਤਬ  ਹੂਆ  ਸਗਲ  ਕਰਮ  ਕਾ  ਨਾਸੁ  ॥੭॥ 

 ਜਬ  ਲਗੁ  ਘਟ  ਮਹਿ  ਦੂਜੀ  ਆਨ  ॥ 

 ਤਉ  ਲਉ  ਮਹਲਿ  ਨ  ਲਾਭੈ  ਜਾਨ  ॥ 

 ਰਮਤ  ਰਾਮ  ਸਿਉ  ਲਾਗੋ  ਰੰਗੁ  ॥ 

 ਕਹਿ  ਕਬੀਰ  ਤਬ  ਨਿਰਮਲ  ਅੰਗ  ॥੮॥੧॥